Προλάβαμε να πονέσουμε… εγώ για σένα κι εσύ για εκείνον!

ian

Είναι από αυτά τα βράδια που δεν μπορώ να κοιμηθώ επειδή πάλι σκέφτομαι εσένα. Εσένα που νομίζεις πως έχω ξεχάσει και πως δεν ασχολούμαι πλέον μαζί σου. Όμως, δυστυχώς, το μυαλό μου δεν έχει πάψει να ασχολείται μαζί σου. Το μυαλό μου δεν μπορεί να ξεχάσει όλα εκείνα τα όμορφα λόγια που κάποτε είχες πει. Το μυαλό μου δεν μπορεί να ξεχάσει πόσο πολύ σε ήθελα τότε. Δεν μπορεί να ξεχάσει πόσο πολύ σε θέλω τώρα.

Γιατί άραγε πρέπει να είμαι πάντα εγώ αυτός που θα θυμάται τα πάντα; Γιατί εσύ μπορείς να κοιμάσαι χωρίς καμία σκέψη στην αγκαλιά του, ενώ εγώ κοιμάμαι και ξυπνάω μονάχα με την σκέψη σου. Γιατί μονίμως έρχεσαι στα όνειρα μου αλλά ακόμα και εκεί στο τέλος φεύγεις; Γιατί μου το κάνεις αυτό;

Παλεύω για ώρες στο κρεβάτι να κοιμηθώ και όταν τα καταφέρνω ονειρεύομαι εσένα. Κι ορκίζομαι πως αυτά τα δευτερόλεπτα που σε βλέπω έχοντας κλειστά τα μάτια είναι τα καλύτερα της ζωής μου. Ακόμα κι αν δεν κρατάνε για πολύ… Πονάνε όμως πολύ. Αλήθεια πονάνε! Ειδικά την στιγμή που αποχωρείς. Μα καλά, πώς το καταφέρνεις αυτό; Πώς γίνεται ακόμα και στα όνειρα μου να με αφήνεις; Πώς γίνεται να με κάνεις να κλαίω ενώ κοιμάμαι; Πώς γίνεται να ζεις μέσα στο κεφάλι μου ενώ δεν υπάρχεις στη ζωή μου;

Μερικές φορές με ρωτάνε οι φίλοι μου αν σε ξέχασα. “Γίνεται να ξεχάσω ένα κομμάτι της καρδιάς μου;”, τους απαντάω… Και γελάνε γιατί ξέρουν πως ουσιαστικά δεν προλάβαμε να ζήσουμε πολλά μαζί. Δεν προλάβαμε να δημιουργήσουμε αρκετές κοινές αναμνήσεις. Δεν προλάβαμε να κάνουμε όνειρα. Δεν προλάβαμε να πούμε “σ’ αγαπώ”. Προλάβαμε όμως να πούμε “σε μισώ”. Προλάβαμε να πονέσουμε… εγώ για σένα κι εσύ για εκείνον. Προλάβαμε να απομακρυνθούμε… εσύ από εμένα κι εγώ από το μεγαλύτερο μου απωθημένο. Εσένα!

Και από εκείνη την ημέρα νιώθω ότι η καρδιά μου δεν χτυπάει κανονικά. Νιώθω ότι χτυπάει αργά, ίσα-ίσα για να με κρατήσει ζωντανό. Για να μπορώ να σε σκέφτομαι και να αναπολώ όλα εκείνα τα βράδια που μιλάγαμε, γκρινιάζαμε και μαλώναμε για ασήμαντα πράγματα. Όμως εκείνες οι στιγμές, αν και λίγες, δεν ήταν ασήμαντες για μένα. Είχαν αυτό το κάτι που λάτρεψα εγώ σε σένα. Είχαν εσένα!

Ξέρω πως σήμερα περνάς καλά. Το βλέπω πως περνάς καλά. Και χαίρομαι για σένα… Αλήθεια χαίρομαι! Δεν θέλω να αλλάξω την χαρά σου, ούτε θέλω να μάθω ποτέ ότι περνάς δύσκολες στιγμές. Θέλω να ‘σαι πάντα καλά, εκεί… στο δικό σου σύμπαν. Στο σύμπαν που προσπάθησα τόσο πολύ να ταξιδέψω κάποτε. Είχα για πολύ καιρό ένα εισιτήριο στα χέρια μου. Ίσως να το ήξερες, ίσως πάλι όχι. Δεν έφτανε όμως μόνο εκείνο το εισιτήριο για να έρθω να σε δω. Χρειαζόταν ένα “θέλω να έρθεις εδώ” για να το χρησιμοποιούσα. Χρειάζονταν μόνο αυτές οι τέσσερις λέξεις για να ταξιδέψω στο σύμπαν σου, τις οποίες δεν ξεστόμισες ούτε μία φορά. Βασικά τις είπες μία “μεθυσμένη” φορά, αλλά όπως τις είπες τις πήρες και πίσω. Τόσο απλά. Λες και ήθελα τίποτα περισσότερο από μία αγκαλιά

Και σήμερα είναι η μέρα που παραδέχομαι πως μου λείπεις. Μου έλειπες για μήνες. Κι ίσως να μου λείπεις και για χρόνια… πολλά!

– ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ ΒΙΔΑΛΗΣ (Fragiskos Aggelos Vidalis)

Διαβάστε ακόμα:

Γιατί είναι δύσκολο τον 21ο αιώνα να κάνεις μια σχέση της προκοπής;

Πως θα καταλάβεις ότι σε δουλεύει από το πρώτο ραντεβού 

Θα με χάσεις και θα κλαις αφού δεν ξέρεις τι θες

Κάντε Like στην σελίδα μας στο Facebook εδώ

 Διαβάστε όλα τα άρθρα εδώ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s